Anlamsızlığın tanımı olmaya başlamıştı yaşantım yavaştan. Hataların kaynağı benmişçesine ve o kadar da çözüm üretme çabasında ilerlerken. Günah keçisi olabilmek kadar zor eylemler dizisinin başlangıcında yürürken ağır aksak, başlangıçlarımı ancak bitişlerime bağlıyorum, yine kendime tükeniyorum…

Yoruluyorum damarlarımda hissedercesine, emek değerini yitiriyor içimde. Emeklemeler, sürünmeler, yorulmalar, tükenmişim arkadaş. Çıktığımdan çok batar olmuş bedenim çamurlara. Elmas çamura bulansa ne olur bir silersin parlardaki elmas olmayı bile beceremiyorum. Ben kendimi anlatma çabasında şimdi tüketiyorum benzetmelerimi…

Fırsatlarımı kucaklıyorum kocaman, bir koltuk altına sığdırmaya çalışıyorum yaşantımı, ruhumu, bedenimi. Tek koltukta gezdiriyorum hepsini, tek seferde yitiriyorum kendimi. Pratik yaşamın döngüsünde çok pratik kaybediyorum içimdeki benliği. Ayağa kalkmak hep kolay adama, geriye kalan tüketmese bide…

Doğrularımı arıyorum şimdilerde, tek doğru var yalanından hareketle. Ne doğrusudur bu kimin doğrusudur anlamadım tipkı anlamlandıramadığım pek çok yalan gibi. Bir nefes daha çekiyorum nargilemden şimdi usulca, dumanına salıyorum ciğerlerimden odamın bir diğer köşesine içimden eksilen sadece duman, geride kalansa hiçliğim…

Sonunda yine anladım işte, eğrisiyle doğrusuyla, iyisiyle kötüsüyle geride kalan kocaman bir ben ve hiç, yarın yine ayakta olacağım sonra yine düşeceğim. Acı çekme sevdasını ben kendim belleyeceğim…

Tarih: 05 Ocak 2009 | Etiketler: hiçlik, yazı | Toplam 342 kez okunmuş |