Nihavent kıvamında şimdilerde yalnızlık senfonisi dinler olmuşum kendimden geçmişimde bilmez olmuşum anlayamadan daha kendimi. Sonu yok denilen yalnızlıklara mahkûm mu ediyorum kendimi ya da sevdiğimi, bilmez oldum iyiden iyiye.
Düşmeler öyle alışkanlık yapmış ki içimde acı çekmek gibi, benle düşen benle kalkar sanmaya başlama hatasına düştüm istemeden. İncinmeler, kırılmalar öylesine normal ve sıradanken neye kırılır hala bu yürek bilmem ki. Neden akar damlalar yürekten anlamam ki.

Devrilesi cümlelerime boğulur içim yine anlamsızca, hala kimsenin bilmediği adamlardan dinlemeyi seviyorum herkesin bildiği parçaları. Her dinlediğim parçada yitiriyorum kendime dair olan neyim varsa, yitiyor güvenim, benliğim ve kocaman bir ben. Anlamı yok cümlelerimin arama boşuna bir anlam sana yazılmadı say, hiç yazılmadı say, ya da boş ver gitsin işte benim hep yaptığım gibi. Ne kaybedersin ki kendinden başka, ne kaldı söylesene elinde benden başka, bendeki senden başka?

Hicaza kayar şimdilerde düşünceler, aptalca şarkılarım ve ben gibi. Gecenin köründe eldeki son sigaraya inat doya doya değil sömürürcesine çekilir şimdilerde nefesler. Kutuda yazıyor oysa “sigara içmek size ve çevrenizdekilere ciddi zararlar verir” diye, söylesene seninde için acıyor mu şu an ben kadar? Ben kadar sömürebildin mi hayatı, ben kadar aptal hissedebilir misin şu an kendini? Şöylesine bir düşün geç, basit cümleler bunlar daha ne ki, sonra bir nefes daha, bak bu uykusuz gecelerin rüyalarına olsun, alabildiğine derin olsun. Sonra bırak gitsin, kirletme içini cümlelerimle, acımasın dilinde bir yalnız duman tanesi.

Hay Allah son nefese geldi sigaram, daha yazacaklarım vardı, kim bilir? Ya da boş ver her şeyim kadar yarım kalsın içimde, bırak yorum bile yapma, adam olana kadar ben…

Tarih: 05 Ocak 2009 | Etiketler: duygu, nihavent, yazı | Toplam 548 kez okunmuş |