Düser ya insan bir an, yorulur. Öyle kaldim iste bugün. Parmaklarimda hissediyorum akmayan kanimi. Duygudan yoksunum galiba. Hissedebilseydim eger ve birazda derman yardimiyla akitirdim tek damlayi gözlerimden. Kirmizi olurdu damla, yüregimden gelirdi herhalde. Ya da ben kadar yapmacik olurdu gülümseyisim, aldirmazi oynardim yine.

Diyorum ya bazen, öylesineyim diye. Öylesine yine bu gece. Ufak mavi bir firtina geziniyor yine içimde, ne bileyim sanirim öylesine. Öylesine bakiyorum hayata ve aynaya. Saclarimdan dökülen telleri sayiyorum. Neredeyse 25 oluyorum. Ne kadarda kolay geliyor adama 25 ve bir o kadar fazla. Alnimda sirin kirisiklik oluyor hayat denilen yansima.

Sonralara kaldi yasamak. Bundan sonra, sundan sonra. 18’inden sonra aliniyor ehliyet. Alalim bir tane, bulunsun cepte kimlik niyetine. Kim oldugunu hatirlatsin, yitip gitmelerden sonra. Lise bittikten sonra baslar hayat ve bitince fark edersin ki baslamaz aslinda. Üniversite sinavindan sonrasina birakirsin kaderinin yönünü, basarili oldunsa üniversiteden sonralar, mezuniyetten sonralar baslar kafada. Anlamlar ariyorum simdi yazimda. Anlam bu paragraftan sonra. Mutluluga sebep araniyor. Sebep sevgiliden sonra. Sevgili gittikten sonralara saklaniyor hüzün. Mutluluk sonraki bir bahara. Huzur ariyorum beklide, kim bilir huzur kandilden sonra. Gerçegi ariyorsan korkma gerçek tüm yalanlardan sonra.

Sonra sira anlama geliyor. Sonrasi ise sonra…

Tarih: 05 Ocak 2009 | Etiketler: duygu, hayat, öylesine, yazı | Toplam 384 kez okunmuş |