sansti birazda bizi diyerlerinden ayiran. sans eseri yasamakla kalmadik sansina hayati kovaladik…

birisi olma heyecani sebep oldu yanlislara. yanlis yaptikcada kendimiz olduk sanki.

tuhaftir. herkesde ayni sey var. deger verirsin ve karsiligini alamamaktan bahsedersin, bir sure sonra artik sende deger vermez olursun ve sana deger verenler, verdiklerinin karsiligini alamadiklarini soylemeye baslarlar.

genede insanlari seviyorum. herseyden once bende insanim. yada oyle bisiyim ama ne onemi var ki:)

gune gulumseyerek baslamayi seviyorum. en meymenetsiz halimle aynaya bakarken dudak arasindan dislerimi gosteriyorum kendime sonrada dilimi cikariyorum, en son kendime guluyorum. ben gülmeyi degilde insanlarin bana gulmesini seviyorum. rahatlatiyor beni.

hadi durduk yere gulun bana..
eminim sizide rahatlatir….

Tarih: 05 Ocak 2009 | Etiketler: değer, hayat, insan, şans, yazı | Toplam 372 kez okunmuş |