Öylece severdim seni. Oturmus yerde, dizlerin çenende, gözlerin ayaklarinda. Kendine acir gibi bakardin parmaklarina. Bir damla süzülürdü gözlerinden anlamsiz, yüregim kadar büyük, ben kadar küçük olurdu. Sen bana aglardin yada öyle düsünmek isterdim galiba.
Ne de hos geliyor kulaga sana aglayan birinin olmasi. Aglamak güzel midir yada aglamalara neden olmak, aslinda bilmezdim. Ben sana bakip hüzünlenmeyi severdim.

Seni üzmek, kirmak, durduk yere içini acitmak isterdim. Bunu senin iyiligin için yapmak isterdim. Biraz büyü, aglama artik diye. Büyüdükçe içinde beni de büyüt diye. Bilirim yanilirdim ve her hüzünden sonra oturur seninle beraber aglardim. Sana agladigimi düsünürdüm. Kolay olurdu böylesi. Nedenlerim olurdun; bazen aglamak için, bazense yasamak. Sonra yine ben kirmizi aglarken elinle yüregime dokunurdun. Aglama artik derdin, aglama. Büyü derdin, kocaman ol içimde. Nede güzel olurdun, korkardim. Korkardim güzelliginden, bana fazla olusundan ve yine hep korktugumda yaptigim gibi ardima bile bakmadan kaçardim. Kahkahalar atardim hüzünlerimi kapatmak için, içinde yankilanirdi senin. Kocaman duyardin. Aglardin. Çok sonralari dönerdim sana, perisan bitap yüzümü çevirirdim içime. Yalnizligim gibi özledim seni. Sen küçük çocuk, yüregimin sol yanindan gözlerinde yaslar bana gülümseyerek bakardin.

Tarih: 05 Ocak 2009 | Etiketler: duygu, yalnızlık, yazı | Toplam 525 kez okunmuş |