öldüm yine, her zaman olduğu gibi.

kac kere ev değiştirdim, kac kez eş değiştirdim hesabını kaçırır oldum. yalan misali işte anla. öylesine aptalca, sıradan, garip belkide farklı dikkat edecek kadar bile vaktim kalmadı hayata.
rüyamda değil gerceğimde öldüm durduk yere bile olmadı ustelik, beklentisizlikte yitirdim içimi galiba. maskeler taktım, güldüm eğlendim, sırıttım. aptalı oynadım akıllı kaldım. huzunlendim ağladım. sonra hiç kaldı bende yine. gözümden akacak bir damla kan bile kalmadı içimde, neler neler ağlayacaktım oysa durduk yere. sonra dedim hangi gece gune donmez, sonra kendi lafıma guldum. hazırım dediğim her dakika, her yuzumu hayata döndüğümde suratıma carptı hayat. oysa cok severdim hayvanlarımı ben. en cok kedimi sevdim ben. bir sevgiliden daha sıcak bir dosttan daha yakındı. en son ona ağladım bir araba altında kalmıs goruntusune yandım. sonra dedim gerisi yalan, yalanlar mı kıracak artık beni dedim, her büyük cumlemden sonraki hazırlıklı anıma denk getirdi benzetmelerimde kahpe değeri bile alamayan hayat. aniden gelse, sırtımdan vursa ne olurdu sanki? oysa en haincesini yaptı bıçagı gostere gostere suratıma salladı.

sonraları bıraktım galiba ruya gormeleri. gerceklik olsa ne olur olmasa ne olur zamanlarımın başladığı sıralar işte anla. ama yine aynısı olacak biliyorum. anlatımlarımın zayıflığında kalacağım. yetmiyecek kelimelerim beni anlatmaya. sonra alacağım paketimi elime. yakacağım bir sigara. üfleyeceğim zavallı kalışımın en komik yanlarına.

Tarih: 05 Ocak 2009 | Etiketler: duygu, yazı | Toplam 388 kez okunmuş |